Australie heeft andere tegenstanders. Japan, de Verenigde Staten, Korea en Qatar zijn de andere landen die “2022” willen organiseren. Qatar zou belachelijk zijn (veel te warm in de zomer, hebben zich nog nooit gekwalificeerd). Japan en Korea hebben het in 2002 samen gehad, het kan voor de landen pleiten dat ze alle stadions al hebben, maar twintig jaar later is waarschijnlijk te snel en bovendien wil de fifa de optie open houden om het binnenkort aan China te kunnen geven. De VS was niet echt geslaagd in 1994, maar heef het voordeel dat alle stadions echt groot zijn (65.000+)
Dus wat heeft Australie te bieden? Hier denken ze dat het in hun voordeel is dat ze vaker grote evenementen succesvol organiseren (Sydney 2000, Melbourne 2006 Commenwealth Games) en dat ze altijd, voor iedere sport grote stadion kunnen vullen (dus geen halflege stadions bij Ghana-Servie). Bovendien wordt voetbal hier steeds populairder en zou de fifa het kunnen gebruiken om deze ‘groeimarkt’ te veroveren. Nadeel is dat het ver weg is en dat de tijdzone ongunstig is voor Europa (waar toch een hoop landen + tv kijkers vandaan komen).Zaterdag was ik bij Melbourne Victory – Sydney FC, in een Oval (Ethiad Stadium, 52.000). Deze wedstrijd was een herhaling van de finale van vorig seizoen en beide steden zijn altijd elkaars rivalen. 17.299 toeschouwers is dus erg weinig, net als een uitvak met ongeveer 100 fans. De sfeer was een stuk beter dan bij Melbourne Heart (paar fakkeltjes, rookbommetje, meer gezang) en Victory was duidelijk de beter en won na een paar goede counters met 3-0.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten