The Royal Melbourne Show

Afgelopen week had de krant een speciale bijlage. De 2010 Official Guide to the Royal Melbourne Show. Met alle evenementen, alle dieren en alle “showbags”. De Melbourne show bestaat al 155 jaar (niet slecht voor een stad die slechts 185 jaar oud is) en is van oudsher de plaats waar landelijk Victoria aan de stadsmensen laat zien wat ze te bieden heeft.

De klassieke elementen zijn er nog steeds. Een gigantische hoeveelheid boerderijdieren worden de hele dag door duizenden kinderen geaaid en gevoerd. Daarnaast zijn er de vele dieren die meedoen aan de competities. Alleen al op deze zondag waren er 25 verschillende hondensoorten die allemaal strijden om de titel “mooiste hond van de show”.

Ook andere elementen als showpaarden, ouderwetse landbouwmachines, moestuinen en cakewedstrijden zijn erg oubollig. Een van de leukere klassieke onderdelen zijn de houthakwedstrijden met wederom allerlei verschillende klassen en technieken.

Maar de show gaat ook met z’n tijd mee. Monstertrucks, rockbandjes, professionele 25m duikers, rotsklimmers en freestyle moterbikers zorgen ervoor dat ook de middelbare scholieren geinteresseerd blijven.
Daarnaast zijn er de vele kermisattracties. Uiteraard een groot reuzenrad en simpele botsauto’s, maar genoeg wildere en misselijkmakende attracties die rustig op de zomerkermis op de Spuiboulevard in Dordrecht kunnen staan. De show trekt dan ook deels hetzelfde publiek als een Nederlandse kermis. Overdag veel gezinnen (met alle buggy’s die tegen je enkels aanrijden) en ‘s avonds de pubers. Voor sommige mensen draait de show om eten. Er zijn ontzettend veel stalletjes met gratis hapjes en drankjes. Australiers zijn net zo erg als Nederlanders als iets gratis is en de stal met “little Dutch pancakes” (poffertjes) was misschien wel de meest populaire. Zelf waren we erg te spreken over het gratis wijnproeven.

Als goede afsluiter moet ere en showbag gekocht worden. Een showbag is een plastic tas met snoep en speelgoed. Klinkt simpel, maar er is een keuze uit 350 verschillende, van 1 tot 140 dollar. En alle grote merken doen mee. Naast de Mars-bag, de chupa chup-bag (en alle andere) zijn er ook de bob de bouwer, de hello kitty, de wall-e en de south park bag. Er zijn tassen met plastic geweren en zwaarden, complete piratenkostuums, voetballen, playstationspellen en opblaaspalmbomen. Uiteindelijk zijn we met “maar” zes showbags en een hoeveelheid snoep voor de rest van het jaar thuisgekomen.

Verder afgelopen week: Collingwood heeft de grand final gehaald. Geweldige wedstrijd waarin de kampioen van vorig jaar vermorzeld werd. Collingwood heeft last van het Ajax-syndroom: verreweg de populairste club, daarom gehaat door alle andere fans en ze wachten al twintig jaar op een nieuwe titel (goed, Ajax “pas” vijf jaar, maar dat gun ik ze wel, nog vijftien jaar helemaal niets). Aanstaande zaterdag de Grand final, tegen St. Kilda. Het gaat nergens anders over in de krant en op tv en waarschijnlijk wordt het de komende dagen alleen maar erger. Een kaart voor de finale is voor mij onmogelijk, of ik moet ongeveer 1000 dollar neerleggen.

Morgen voor het eerst werken bij de city of Casey, woensdag mijn verjaardag. Eens kijken of die twee in een niewe blog te combineren zijn.